{"id":3861,"date":"2023-12-15T12:24:20","date_gmt":"2023-12-15T10:24:20","guid":{"rendered":"https:\/\/bibiloni.cat\/blog\/?p=3861"},"modified":"2023-12-22T23:04:42","modified_gmt":"2023-12-22T21:04:42","slug":"la-hac-aspirada-o-no","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/bibiloni.cat\/blog\/la-hac-aspirada-o-no\/","title":{"rendered":"La hac aspirada (o no)"},"content":{"rendered":"\n<p>La dita hac aspirada \u00e9s una consonant fricativa glotal sorda que en l&#8217;alfabet fon\u00e8tic internacional es representa amb el s\u00edmbol \/h\/.&nbsp; Era un so propi del llat\u00ed, escrit amb el grafema <em>h<\/em>, pres de l&#8217;alfabet grec primitiu. Per\u00f2 aquest so es perd\u00e9 ja en llat\u00ed durant l&#8217;Imperi i despr\u00e9s en totes les lleng\u00fces rom\u00e0niques, exceptades el roman\u00e8s i la varietat gascona de l&#8217;occit\u00e0. Avui en les lleng\u00fces rom\u00e0niques \u2014espanyol a part i les varietats just ara esmentades\u2014 el so de la hac aspirada nom\u00e9s apareix en algunes interjeccions: en catal\u00e0 te\u00f2ricament en algunes interjeccions com <em>ah\u00e0<\/em>, <em>ehem<\/em> o la representaci\u00f3 del riure <em>ha, ha, ha<\/em>; per\u00f2 tenim una muni\u00f3 de mots amb una <em>h<\/em> provinents de lleng\u00fces en qu\u00e8 a aquest grafema correspon el so aspirat.<\/p>\n\n\n\n<p>En catal\u00e0 tenim dos problemes: el primer \u00e9s la pronunciaci\u00f3 de la <em>h<\/em> quan no \u00e9s muda, i el segon, en quins manlleus estrangers s&#8217;ha de pronunciar i en quins s&#8217;ha d&#8217;emmudir.<\/p>\n\n\n\n<p>Quant al primer, encara que sempre es digui que s&#8217;ha de pronunciar una hac aspirada i no una jota espanyola [\u03c7], la realitat \u00e9s que tothom pronuncia el so espanyol, cosa que \u00e9s un fet m\u00e9s d&#8217;interfer\u00e8ncia d&#8217;aquesta llengua. I aix\u00f2 \u00e9s aix\u00ed d&#8217;en\u00e7\u00e0 que els catalans van ser biling\u00fcitzats i aprengueren espanyol. Pr\u00e8viament els pocs manlleus de l&#8217;espanyol que arribaven al catal\u00e0 popular es resolien amb el so catal\u00e0 m\u00e9s pr\u00f2xim a [\u03c7], que \u00e9s &nbsp;[k] (<em>maco<\/em>, <em>Cos\u00e9<\/em>, <em>traque<\/em>, etc.).<\/p>\n\n\n\n<p>La segona q\u00fcesti\u00f3 \u00e9s la que ara ens interessa especialment. Naturalment, el fet que la hac sigui aspirada o muda es relaciona amb aspectes ortogr\u00e0fics com l&#8217;apostrofaci\u00f3 (<em>el h\u00e0mster<\/em> o <em>l&#8217;h\u00e0mster<\/em>, <em>de Ham\u00e0s<\/em> o <em>d&#8217;Ham\u00e0s<\/em>). Si anam a l&#8217;ortografia de l&#8217;Institut d&#8217;Estudis Catalans (OIEC), trobarem aix\u00f2:<\/p>\n\n\n\n<p>\u00abEn mots manllevats de les lleng\u00fces que tenen <em>h<\/em> aspirada (com l\u2019angl\u00e8s, l\u2019alemany o l\u2019\u00e0rab), especialment els no adaptats fon\u00e8ticament al catal\u00e0, i en llurs derivats. En aquests casos, la <em>h<\/em> sol conservar la pron\u00fancia [h] de la llengua origin\u00e0ria: <strong><em>h<\/em><\/strong><em>interland, <\/em><strong><em>h<\/em><\/strong><em>ippy, <\/em><strong><em>h<\/em><\/strong><em>obby, <\/em><strong><em>h<\/em><\/strong><em>usky; <\/em><strong><em>H<\/em><\/strong><em>amlet, <\/em><strong><em>H<\/em><\/strong><em>egel, <\/em><strong><em>H<\/em><\/strong><em>itler, <\/em><strong><em>H<\/em><\/strong><em>\u00f6lderlin, <\/em><strong><em>H<\/em><\/strong><em>ume; <\/em><strong><em>H<\/em><\/strong><em>aifa, <\/em><strong><em>H<\/em><\/strong><em>\u00e8lsinki, <\/em><strong><em>H<\/em><\/strong><em>ong Kong, S\u00e0<\/em><strong><em>h<\/em><\/strong><em>ara; <\/em><strong><em>h<\/em><\/strong><em>amiltoni\u00e0, <\/em><strong><em>h<\/em><\/strong><em>awai\u00e0, <\/em><strong><em>h<\/em><\/strong><em>egeli\u00e0, <\/em><strong><em>h<\/em><\/strong><em>enry, <\/em><strong><em>h<\/em><\/strong><em>itleri\u00e0<\/em>.<\/p>\n\n\n\n<p>\u00bbNotem que en la major part dels estrangerismes adaptats, com ara <em>almo<strong>h<\/strong>ade<\/em>, <em>am<strong>h<\/strong>\u00e0ric<\/em>, <strong><em>h<\/em><\/strong><em>aixix<\/em>, <strong><em>h<\/em><\/strong><em>andbol<\/em>, <strong><em>h<\/em><\/strong><em>arakiri<\/em>, <strong><em>h<\/em><\/strong><em>oquei<\/em>, <strong><em>h<\/em><\/strong><em>osanna<\/em>, <strong><em>h<\/em><\/strong><em>overcraft<\/em>, <strong><em>h<\/em><\/strong><em>ugonot<\/em>, <strong><em>h<\/em><\/strong><em>\u00fassar<\/em>, <strong><em>h<\/em><\/strong><em>ur\u00ed<\/em>, <strong><em>h<\/em><\/strong><em>utu<\/em>, <em>mari<strong>h<\/strong>uana<\/em>, <em>na<strong>h<\/strong>ua<\/em>, <em>Habsburg<\/em>, <em>Ja<strong>h<\/strong>v\u00e8<\/em>, <strong><em>H<\/em><\/strong><em>im\u00e0laia<\/em>, <strong><em>H<\/em><\/strong><em>iroshima<\/em>, <em>Ba<strong>h<\/strong>ames<\/em>, <em>Ba<strong>h<\/strong>rain<\/em>, <em>Copen<strong>h<\/strong>aguen<\/em>, <em>Del<strong>h<\/strong>i<\/em>, <em>Te<strong>h<\/strong>eran<\/em>, la grafia <em>h<\/em> respon a una pron\u00fancia aspirada de la llengua origin\u00e0ria que en catal\u00e0 no se sol conservar i, per tant, la <em>h<\/em> t\u00e9 nom\u00e9s un valor etimol\u00f2gic. En altres manlleus, per\u00f2, si no estan prou aclimatats al sistema fon\u00e8tic catal\u00e0, la grafia <em>h<\/em> serveix per a representar el so [h], que \u00e9s la pron\u00fancia m\u00e9s habitual en casos com ara <em>d\u00edr<strong>h<\/strong>am<\/em>, <em>gi<strong>h<\/strong>ad<\/em>, <strong><em>h<\/em><\/strong><em>aima<\/em>, <strong><em>h<\/em><\/strong><em>ansa<\/em> (i <strong><em>h<\/em><\/strong><em>anse\u00e0tic<\/em>), <strong><em>h<\/em><\/strong><em>aussa<\/em>, <strong><em>h<\/em><\/strong><em>\u00e0mster<\/em>, <strong><em>h<\/em><\/strong><em>\u00e0ndicap<\/em>*, <strong><em>h<\/em><\/strong><em>enna<\/em>, <strong><em>h<\/em><\/strong><em>\u00f2lding<\/em>, <em>ma<strong>h<\/strong>araj\u00e0<\/em>, <em>mi<strong>h<\/strong>rab<\/em>, <em>sa<strong>h<\/strong>rau\u00ed<\/em>, <em>sua<strong>h<\/strong>ili<\/em>, <strong><em>H<\/em><\/strong><em>ilda<\/em>, <strong><em>H<\/em><\/strong><em>ussein<\/em>, <strong><em>H<\/em><\/strong><em>anoi<\/em>, <strong><em>H<\/em><\/strong><em>\u00e8lsinki<\/em>, <strong><em>H<\/em><\/strong><em>ollywood<\/em>.<\/p>\n\n\n\n<p>\u00bbConv\u00e9 tenir present que davant els mots que s\u2019escriuen amb <em>h<\/em> inicial aspirada no s\u2019apostrofen ni l\u2019article ni la preposici\u00f3 <em>de<\/em>: <em>ganes de <strong>h<\/strong>alar<\/em>, <em>la <strong>h<\/strong>aima, el <strong>h<\/strong>aussa, la Universitat de <strong>H<\/strong>\u00e8lsinki. En canvi: un jugador d\u2019<strong>h<\/strong>andbol, un uniforme d\u2019<strong>h<\/strong>\u00fassar, es va fer l<strong>\u2019h<\/strong>arakiri<\/em>.\u00bb<\/p>\n\n\n\n<p>Aquesta normativa es fonamenta en una descripci\u00f3 de la llengua tal com \u00e9s, sense anar m\u00e9s enll\u00e0: hi ha unes hacs que es pronuncien i unes altres que no es pronuncien. O, dit d&#8217;una altra manera, uns manlleus adaptats fon\u00e8ticament i uns altres de no adaptats. La q\u00fcesti\u00f3 a clarificar \u00e9s si aquesta distribuci\u00f3 respon a la din\u00e0mica pr\u00f2pia de la llengua o si \u00e9s conseq\u00fc\u00e8ncia d&#8217;una interfer\u00e8ncia exterior. Observant els exemples del text citat abans, podem veure que els manlleus no \u00abadaptats\u00bb o no \u00abaclimatats\u00bb s\u00f3n aquells en qu\u00e8 en espanyol es pronuncia la <em>h<\/em>, i els adaptats s\u00f3n els que han emmudit la <em>h<\/em> en espanyol. Nom\u00e9s hi ha alguns casos no coincidents, ja sigui perqu\u00e8 no existeix el mot en espanyol (<em>handbol<\/em>), ja sigui perqu\u00e8 hi ha hagut una pressi\u00f3 normativa per a emmudir la <em>h<\/em> (<em>harakiri<\/em>, <em>hoquei <\/em>i el mateix <em>handbol<\/em>). Abans d&#8217;aquesta pressi\u00f3 la gent deia <em>harakiri<\/em> i <em>h\u00f2quei<\/em> amb <em>h<\/em> pronunciada. La pressi\u00f3 no venia de la Secci\u00f3 Filol\u00f2gica, que fins a l&#8217;<em>Ortografia<\/em> (2017) no ha aclarit si hav\u00edem d&#8217;escriure <em>l&#8217;h\u00e0mster<\/em> o <em>el h\u00e0mster<\/em>, <em>l&#8217;h\u00e0ndicap<\/em> o <em>el h\u00e0ndicap<\/em><sup>1<\/sup>, sin\u00f3 d&#8217;altres fonts, com el diccionari d&#8217;Enciclop\u00e8dia Catalana (diccionari.cat), que escriu <em>l&#8217;h\u00e0mster<\/em>, una forma prou vehiculada fins que la OIEC el va fer mot sense adaptar.\u00a0 No se sap ben b\u00e9 per qu\u00e8 s&#8217;ha fet pressi\u00f3 en aquests casos i no en molts d&#8217;altres. Hi afegim que en principi pot haver-hi una relaci\u00f3 entre adaptaci\u00f3 fon\u00e8tica i adaptaci\u00f3 gr\u00e0fica: si s&#8217;escriu <em>hoquei<\/em> i no <em>hockey<\/em>, <em>haixi<\/em>x i no <em>hashish<\/em>, aix\u00f2 sembla reclamar l&#8217;emmudiment de la <em>h<\/em>, per\u00f2 la idea \u00e9s molt limitada, perqu\u00e8 en la major part de casos hi ha una sola grafia coincident amb l&#8217;original. O b\u00e9 la regla no es compleix (<em>harakiri<\/em>, amb <em>h<\/em> muda segons l&#8217;OIEC; <em>gihad<\/em>, amb <em>h<\/em> pronunciada).<\/p>\n\n\n\n<p>No s\u00f3c capa\u00e7 d&#8217;explicar exactament per qu\u00e8 l&#8217;espanyol emmudeix la hac aspirada en uns casos i en altres no (q\u00fcesti\u00f3 d&#8217;antiguitat del mot, sup\u00f2s), ni tampoc \u00e9s l&#8217;objectiu d&#8217;aquest article. Per\u00f2 s\u00ed que podem dir que les lleng\u00fces rom\u00e0niques principals (franc\u00e8s i itali\u00e0) no pronuncien cap de les hacs dels manlleus procedents de lleng\u00fces en qu\u00e8 el so aspirat \u00e9s present, tant si s\u00f3n mots de l\u00e8xic com\u00fa o noms propis. Els francesos i italians pronuncien no sols <em>andicap<\/em>, \u00a0<em>ippy<\/em> o <em>giad<\/em>, sin\u00f3 <em>Arry Potter<\/em>, <em>Itler<\/em>, <em>Olliwood<\/em>, etc. La sola llengua rom\u00e0nica, tamb\u00e9 principal, que pronuncia, parcialment, la <em>h<\/em> en origen aspirada \u00e9s l&#8217;espanyol, i ho fa amb el so de [\u03c7]. B\u00e9, el portugu\u00e8s tamb\u00e9 en pronuncia algunes, sobretot noms propis, amb un so aspirat molt suau. El franc\u00e8s t\u00e9 la particularitat de tenir la denominada <em>hac aspirada<\/em>, present en mots normalment d&#8217;origen germ\u00e0nic que antigament es pronunciaven amb l&#8217;aspiraci\u00f3, a difer\u00e8ncia dels mots d&#8217;origen llat\u00ed. Per\u00f2 fa segles que aquesta te\u00f2rica hac aspirada no es pronuncia; simplement impedeix l&#8217;elisi\u00f3 voc\u00e0lica i la <em>liaison<\/em> (<em>le haricot<\/em> i no <em>l&#8217;haricot<\/em>, <em>les haricots<\/em> [lea\u0281i\u02c8ko] i no [leza\u0281i\u02c8ko])<sup>2<\/sup>.<\/p>\n\n\n\n<p>I per qu\u00e8 l&#8217;espanyol, a difer\u00e8ncia del com\u00fa de les lleng\u00fces rom\u00e0niques, mant\u00e9 pronunciades un bon nombre d&#8217;hacs aspirades, convertides en el seu so caracter\u00edstic [\u03c7]? Molt simple: perqu\u00e8 \u00e9s la sola llengua rom\u00e0nica que t\u00e9 un so molt pr\u00f2xim a l&#8217;original [h], i el pas d&#8217;un a l&#8217;altre \u00e9s f\u00e0cil, l\u00f2gic i fins i tot inconscient per als locutors hispans. El franc\u00e8s i l&#8217;itali\u00e0, no tenint cap so semblant, simplement el fan desapar\u00e8ixer. El catal\u00e0, lliure d&#8217;interfer\u00e8ncia espanyola, hauria de fer com les altres lleng\u00fces de la fam\u00edlia i tendir a emmudir les hacs provinents de mots estrangers. I, correlativament, hauria de tendir a escriure <em>l&#8217;h\u00e0mster<\/em>, <em>l&#8217;hobby<\/em>, <em>l&#8217;hawai\u00e0<\/em>, <em>d&#8217;Ham\u00e0s<\/em>, <em>d&#8217;Hong Kong<\/em>, <em>d&#8217;H\u00e8lsinki<\/em>, <em>d&#8217;Hamlet<\/em>, <em>d&#8217;Hitler<\/em>, etc.<\/p>\n\n\n\n<p><\/p>\n\n\n\n<p><sup>1 Els diccionaris anteriors a l&#8217;OIEC (2017), incl\u00f2s el DIEC, diuen <em>handicap<\/em>.<\/sup><br><sup>2. Ara, de fet, tamb\u00e9 s&#8217;admet <em>l&#8217;haricot<\/em> i [leza\u0281i\u02c8ko].<\/sup><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>La dita hac aspirada \u00e9s una consonant fricativa glotal sorda que en l&#8217;alfabet fon\u00e8tic internacional es representa amb el s\u00edmbol \/h\/.&nbsp; Era un so propi del llat\u00ed, escrit amb el grafema h, pres de l&#8217;alfabet grec primitiu. Per\u00f2 aquest so es perd\u00e9 ja en llat\u00ed durant l&#8217;Imperi i despr\u00e9s en totes les lleng\u00fces rom\u00e0niques, exceptades [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_mi_skip_tracking":false,"_monsterinsights_sitenote_active":false,"_monsterinsights_sitenote_note":"","_monsterinsights_sitenote_category":0,"_s2mail":"yes","footnotes":""},"categories":[3],"tags":[],"class_list":["post-3861","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-llengua"],"jetpack_featured_media_url":"","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/bibiloni.cat\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3861","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/bibiloni.cat\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/bibiloni.cat\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/bibiloni.cat\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/bibiloni.cat\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=3861"}],"version-history":[{"count":6,"href":"https:\/\/bibiloni.cat\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3861\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":3871,"href":"https:\/\/bibiloni.cat\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3861\/revisions\/3871"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/bibiloni.cat\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=3861"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/bibiloni.cat\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=3861"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/bibiloni.cat\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=3861"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}